Για τη Β΄Ανάθεση του Μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής

pencils
Με αφορμή την προσφυγή συναδέλφων μας στη δικαιοσύνη, κατά της Υπουργικής Απόφασης που αναθέτει μαθήματα ειδικοτήτων σε συναδέλφους δασκάλους της Α/βάθμιας, το ΔΣ του Συλλόγου Αποφοίτων Τμήματος Θεάτρου θεωρεί ότι πρέπει να επισημάνει τα εξής:

Τη φετινή χρονιά έχει ξεσπάσει μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ συναδέλφων, διεκδικώντας ο καθένας μια θέση μέσα στο σχολείο. Το «παραθυράκι» της Β’ ανάθεσης που άνοιξε το Υπουργείο, γίνεται το εργαλείο με το οποίο άλλοι συνάδελφοι είτε πετάγονται στην ανεργία, είτε σε μια συνεχή περιοδεία ανάμεσα σε 3,4,5 σχολεία, με όποιες επιπτώσεις αυτό επιφέρει (προσωπικές, επαγγελματικές, οικονομικές). Έχουν καταγγελθεί πλείστες παρατυπίες σε διευθύνσεις και σχολεία σε όλη την Ελλάδα: απόκρυψη θέσεων, κενών, ωρών, που διαιρούν την κοινότητα των εκπαιδευτικών και υπονομεύουν την εκπαιδευτική διαδικασία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η εκδίωξη των ειδικοτήτων από το σχολείο. Το Υπουργείο ήδη από τον Απρίλιο του 2014 είχε ανακοινώσει Β’ανάθεση της Θεατρικής Αγωγής υπό όρους, οι οποίοι θα «εξασφάλιζαν» την εξειδίκευση του δασκάλου. Αυτή τη φορά, με τη νέα Υ.Α. δε θεώρησε καν απαραίτητο να καλυφθεί πίσω από τέτοιου είδους δικλείδες με επιστημονικό μανδύα…

Πιστεύουμε ότι αν το Υπουργείο έκανε το αυτονόητο, αν δημιουργούσε μόνιμες θέσεις σύμφωνα με τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες της εκπαίδευσης – ανάγκες που έχουν διαπιστωθεί και καταγραφεί χρόνια τώρα – ούτε προστριβές, ούτε έριδες θα υπήρχαν, αλλά θα μπορούσαμε όλοι μαζί οι επαγγελματίες της εκπαίδευσης να παρέχουμε ολοκληρωμένη και ποιοτική γνώση στους μαθητές και τις μαθήτριές μας.

Οι συνάδελφοι θεατρολόγοι (αλλά και οι υπόλοιπες ειδικότητες) έχουν να επιδείξουν και ακαδημαϊκά προσόντα και παιδαγωγικό έργο (με βεβαιωμένη μάλιστα παιδαγωγική επάρκεια) όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκονται στο δημόσιο σχολείο. Έχουν ανεβάσει το θέατρο στη θέση που του αξίζει μέσα στην εκπαίδευση, χωρίς να το περιορίζουν σε παιγνιώδεις δραστηριότητες, προετοιμασία παραστάσεων και παρουσιάσεων δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για ώρες χαλάρωσης, ήσσονος παιδαγωγικής αξίας.

Από την πλευρά τους οι δάσκαλοι, γνωρίζουν τη δική τους επιστήμη όσο κανείς άλλος. Μπορούν να εξειδικεύσουν τη διδασκαλία τους σύμφωνα με τις ανάγκες κάθε τάξης, κάθε μαθητή και μαθήτριας προσωπικά, ώστε να πετύχουν όχι μόνο τη μετάδοση της γνώσης, αλλά και τη διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων. Και όπως δεν μπορεί ένας θεατρολόγος που διδάχτηκε μουσική ή αγγλικά να αντικαταστήσει τους συναδέλφους αυτών των αντικειμένων, έτσι και ένας δάσκαλος δεν μπορεί να διδάξει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής. Η εκπαίδευσή του τού επιτρέπει να χρησιμοποιεί το θέατρο ως εναλλακτικό μέσο διδασκαλίας – και επιβάλλεται από τη σύγχρονη παιδαγωγική να το κάνει – αλλά όχι να διδάσκει τη Θεατρική Τέχνη.

Αυτό που χρειάζεται το σχολείο είναι η συνεργασία μεταξύ των εκπαιδευτικών κλάδων, και όχι η αντιπαράθεση: Όταν ο μόνιμος δάσκαλος θα απευθύνεται στο μόνιμο θεατρολόγο του σχολείου για να σχεδιάσουν μαζί το εκπαιδευτικό πρόγραμμα/μάθημα/παρέμβαση που χρειάζεται για να σταματήσει η Ελένη να σχολιάζει τα μεγάλα γυαλιά της Έφης, να ανοιχτεί ο συνεσταλμένος Σωτήρης, να διαχειρίζεται το θυμό της η Μαρία, να κατανοήσει η τάξη την έννοια της φιλίας, του ρατσισμού, της εθνικής γιορτής, να βρεθούν οι μαθητές και οι μαθήτριες μπροστά σε διλήμματα ζωής και να γνωρίσουν διαφορετικές οπτικές μέσα από ρόλους, μέσα από βιωματικές δράσεις και θεατρικές τεχνικές, που – από τη μία – ο θεατρολόγος γνωρίζει επισταμένως σε όλες τους τις πτυχές και – από την άλλη – ο δάσκαλος τις εφαρμόζει με όπλο τις παιδαγωγικές του γνώσεις, τότε θα έχουμε ένα σχολείο που αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες των εκπαιδευτικών του.

Γιατί χρειαζόμαστε μια εκπαιδευτική πολιτική που να σχεδιάζεται με κριτήρια επιστημονικά και παιδαγωγικά και όχι με κριτήριο την εξοικονόμηση χρημάτων που επιτάσσουν τα όποια κέντρα λήψης αποφάσεων στην Ε.Ε. Κανείς μας δεν περισσεύει στο Δημόσιο Σχολείο.

Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2016

Το ΔΣ του Συλλόγου Αποφοίτων Τμήματος Θεάτρου Α.Π.Θ.