Τοποθέτηση Χαράς Λιόλιου στο συνέδριο της ΔΟΕ (Ομιλία και Βίντεο)

δοε λιολιου

Τοποθέτηση – Ομιλία στο Συνέδριο της ΔΟΕ, 22-24 Ιουνίου 2016
(ακολουθεί απόσπασμα βίντεο)

«Χαρά Λιόλιου, από Η΄Σύλλογο Θεσσαλονίκης, εκλεγμένη με το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών.

Είμαι αναπληρώτρια, αλλά και εκπαιδευτικός ειδικότητας. Αυτές οι δύο μου ιδιότητες, έχουν αμέσως αμέσως δύο άσχημες συνέπειες:

Η πρώτη βρίσκεται στον όρο αναπληρώτρια. Ο όρος χρησιμοποιείται κατ’ευφημισμόν, καθότι όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύω δε γνωρίζω να έχω αναπληρώσει κανένα συνάδελφο. Η ουσιαστική ερμηνεία του όρου είναι «εργαζόμενος με ελαστική σχέση εργασίας» ή «ανασφαλής εργαζόμενος» ή «περιοδεύων εργαζόμενος» ή «εκπαιδευτικός δεύτερης κατηγορίας» ή «συμβασιούχος»… Αύριο μπορεί να γίνουμε και εκπαιδευτικοί με μπλοκάκι, ή με πεντάμηνα… Μοντέρνες καταστάσεις. Για να μη γίνουμε σοβιετία και γυρίσουμε στο σχολείο του ’30 όπως έλεγαν κάποιοι χτες…

Η δεύτερη συνέπεια είναι η δυσκολία μου να παρευρεθώ σ’αυτό το συνέδριο. Η απόλυση και η εγγραφή μου στον ΟΑΕΔ, χρειάζεται τουλάχιστο διαδικασία μιας μέρας, όπου περιμένεις ώρες, με μεγάλη γραφειοκρατία, για να καταθέσεις τα δικαιολογητικά σου. Τι κάνει άραγε η ΔΟΕ για να διευκολύνει του συναδέλφους να παρευρεθούν σ’αυτό το συνέδριο ως αντιπρόσωποι; Βάζει το συνέδριό της ακριβώς τις μέρες που οι αναπληρωτές είναι σε διαδικασία απόλυσης, αναγκάζοντάς μας να τρέχουμε για εξουσιοδοτήσεις για να καλυφθούμε σ’αυτή τη χρονοβόρα διαδικασία. Βάζει το συνέδριό της τις ημέρες ακριβώς που οι συνάδελφοι έχουν κινητοποιήσεις στο Υπουργείο και στις Διευθύνσεις, διαμαρτυρόμενοι για τις απολύσεις τους, κάνοντας απαγορευτική την παρουσία μας εκεί.

Έχω και τρίτη ιδιότητα με άσχημες συνέπειες: Είμαι θεατρολόγος, διδάσκω Θεατρική Αγωγή (Θ.Α.). Απ’αυτούς που την επόμενη χρονιά δεν ξέρουν αν θα είναι δύο, τρία, ή πέντε σχολεία για να καλύψουν ωράριο, ΑΝ καταφέρουν να προσληφθούν… Και αυτό γιατί φέτος, το υπουργείο αποφάσισε ότι η Θ.Α. δεν είναι απαραίτητη στην Ε΄ και στην ΣΤ΄ Δημοτικού. Φαίνεται δηλαδή να υιοθετεί τη διαδεδομένη άποψη ότι αυτό το μάθημα είναι «παιχνιδάκια εκεί πέρα, να χαίρονται και να χαλαρώνουν τα παιδιά», που δεν ταιριάζει σε μεγάλες τάξεις. Με πιο σκεπτικό αφαιρούνται οι ειδικότητες από τη σχολική μονάδα; Προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλο αυτό έχει παιδαγωγικούς στόχους, αλλά είναι φανερό ότι γίνεται καθαρά για να κοπούν μισθοί, να κοπούν ζωές… Άραγε, οι 600 θεατρολόγοι αναπληρωτές που δουλεύουν στα σχολεία κάθε χρόνο είναι τόσο πολλοί για το Υπουργείο;

Αφαιρώντας το μάθημα από το δημόσιο σχολείο, καθιστούμε την τέχνη ένα αντικείμενο για λίγους. Για όσους έχουν να πληρώσουν το θεατρικό εργαστήρι. Απόδειξη, το οικονομικό στάτους όσων παρακολουθούν θεατρικά εργαστήρια ή ανάλογα εξωσχολικά τμήματα. Μια ευκαιρία είχαμε να διδαχθούν τα παιδιά των χαμηλών οικονομικών στρωμάτων μαθήματα τέχνης, την πετάμε! Και γιατί να διδαχθούν τέχνη: Μήπως να δούμε λίγο τις μελέτες για τις σχέσεις μεταξύ των μαθητών στα καλλιτεχνικά σχολεία, στα μουσικά σχολεία; Να δούμε λίγο το ρόλο που μπορεί να παίξει η βιωματική μάθηση που χρησιμοποιούν αυτά τα μαθήματα για να διδάξουν στους μαθητές στοιχεία του εαυτού τους, της κοινωνίας; Πώς καλλιεργούν ολοκληρωμένους χαρακτήρες με υγιείς σχέσεις με τους δίπλα και ενεργούς και κριτικά σκεπτόμενους πολίτες αύριο, που θα αλλάξουν την κοινωνία προς το καλύτερο;

Μας βάζουν σε αντιπαράθεση με τους συναδέλφους, γιατί το Υπουργείο δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση για το ποιος θα διδάξει το μάθημα. Μας καλούν να μπούμε σε διαδικασία αναμέτρησης: Ποιος έχει παιδαγωγική κατάρτιση να διδάξει την τέχνη; Είναι απαραίτητος ο θεατρολόγος, ο μουσικός, ο εικαστικός στο δημοτικό σχολείο ή μπορεί και πρέπει ο δάσκαλος να αντικαταστήσει τις ειδικότητες; Δεν θα μπούμε σ’αυτή την αντιπαράθεση παγίδα. Δε θα διαχειριστούμε εμείς την ανεργία που δημιουργεί το ίδιο του Υπουργείο. Όλοι εδώ μέσα είμαστε εκπαιδευτικοί. Και θα ξαναπώ το γνωστό αλλά τόσο εύστοχο σύνθημα του ΠΑΜΕ: Κανείς δεν περισσεύει. Κανείς δεν περισσεύει, αν τα τμήματα έχουν τον αριθμό μαθητών που χρειάζεται, αν υπάρχει ένας εκπαιδευτικός ειδικότητας σε κάθε σχολική μονάδα, εάν προωθήσουμε τη συνεργασία μεταξύ δασκάλων και ειδικοτήτων και όχι την αντιπαλότητα. Σε κάθε σχολείο γίνονται δεκάδες εκπαιδευτικά προγράμματα, παρουσιάσεις, δράσεις και γιορτές, που οι ειδικότητες θα μπορούσαν να έχουν πλήρες ωράριο με μία μόνο τάξη! Πλάι πλάι με το δάσκαλο, όχι απέναντί του!

Θα κλείσω με μία τελευταία ιδιότητά μου αυτή την ομιλία. Αυτή της νέας αντιπροσώπου στη ΔΟΕ. Έρχεται λοιπόν κάποιος για πρώτη φορά στην αίθουσα εδώ, διαβάζει τις προτάσεις δράσης… Και κατά ένα περίεργο τρόπο, όλα όσα θέλει είναι εκεί! Όλα τα αιτήματα του κλάδου βρίσκονται στις προτάσεις δράσεων. Ακόμα και αυτό το τελευταίο που προέκυψε, με το κόψιμο του τελευταίου μισθού των αναπληρωτών συναδέλφων που άλλαξαν μισθολογικό κλιμάκιο. Δημόσιο σχολείο, μόνιμες θέσεις για τις ειδικότητες. Κι άλλα, κι άλλα, στην πλειονότητά τους πολύ όμορφα διατυπωμένα, με όραμα, σχεδόν «επαναστατικά»…

Πού είναι το λάθος λοιπόν, Τι δεν καταλαβαίνω; Το αντίθετο συνάδελφοι. Αυτά ακριβώς τα μεγάλα λόγια κάνουν ξεκάθαρο τι συνδικαλισμό θέλουμε, για ποιον συνδικαλισμό αγωνιζόμαστε, Για έναν συνδικαλισμό πολιτικό. Γιατί όλοι αυτοί που συντάσσουν αυτά τα πολύ όμορφα προγράμματα δράσης και τις αφίσες και τα μπάνερ που κοσμούν αυτή την αίθουσα, όταν έρθει η ώρα των διεκδικήσεων, θα αρχίσουν τις γυμναστικές επιδείξεις, κοινώς κωλοτούμπες. Τα «ναι, κατανοούμε, οι καιροί είναι δύσκολοι, δεν υπάρχουν χρήματα…» Το είδαμε με την «ελπίδα» που πέρασε και δεν ακούμπησε. Καλλιεργούνε αυταπάτες, ότι κάτι μπορεί να διορθωθεί, ότι θα διεκδικήσουμε…

Τα είδαμε όμως. Ξέρουμε πια. Ξέρουμε ποιος τα γυρίζει, ποιος υποχωρεί, ποιος σκύβει το κεφάλι, ποιος συνεργάζεται με την εξουσία. Μόνο με σύγκρουση και συνέπεια θα έρθει η αλλαγή. Ποιος συγκρούεται συνεχώς και έχει συνέπεια λόγων – τόση που να μας χαρακτηρίζουν αγκυλωμένους όσοι έχουν την ευλυγισία που χρειάζονται οι κωλοτούμπες. Ας ξαναστήσουμε το συνδικαλισμό ξανά στα πόδια του και να ξαναγεμίσουμε τις αίθουσες των σωματείων. Δεν τρέφουμε αυταπάτες: ούτε με ψηφίσματα και υπογραφές στο Avaaz – που είναι πολύ διαδεδομένα ανάμεσα σε μας τους αναπληρωτές – θα αλλάξει κάτι, ούτε με ένα forum στο ίντερνετ, ούτε με δικηγόρους και δίκες σε αστικά δικαστήρια, ούτε με χωριστούς συλλόγους που ξεφυτρώνουν συνεχώς. Η αυταπάτη της ατομικής αλλαγής περνάει σε πολλούς και βολεύει τους λίγους. Η άμεση δημοκρατία του ίντερνετ που οδηγεί σε κινήματα τύπου αγανακτισμένων, ενέχει κινδύνους, είδαμε την προώθηση της Χρυσής Αυγής μέσα απ’αυτά τα κινήματα. Ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε και να σαμποτάρουμε τις διαδικασίες και ας χρησιμοποιήσουμε τη δύναμή μας σωστά, μέσα από τις συνελεύσεις στους συλλόγους και στα σωματεία μας. Εκεί είναι το κλειδί. Ας αλλάξουμε τους συσχετισμούς, ας δημιουργήσουμε συλλόγους και σωματεία έτοιμα να συγκρουστούν και όχι να συμβιβαστούν

Δείτε εδώ το βίντεο